Ματιές στα ιστολόγια

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ηθικό δίδαγμα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ηθικό δίδαγμα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Ένα μάθημα δημοκρατίας από έναν πραγματικό δάσκαλο -Υποκλινόμενοι ακολουθούμε Δάσκαλε !!

Written By Homosapien on 22 Φεβ 2011 | 16:22

Για να θυμηθούμε πως κάποτε σ'αυτήν εδώ τη χώρα, υπήρχαν αληθινοί διανοούμενοι.....
Το κείμενο που ακολουθεί, αποτελεί απόσπασμα από το τελευταίο μάθημα στους φοιτητές της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης του Συνταγματολόγου Αριστόβουλου Μάνεση, πριν συλληφθεί το 1968 από το δικτατορικό καθεστώς για τις δημοκρατικές του ιδέες. Δημοσιεύτηκε στο βιβλίο του "Συνταγματική Θεωρία και Πράξη", Θεσσαλονίκη 1980, με τίτλο "Το τελευταίο μάθημα επί δικτατορίας".


Ψίθυροι κυκλοφορούν απειλητικά, τις τελευταίες αυτές μέρες, για επικείμενες "εκκαθαρίσεις" στο Πανεπιστήμιο. Το γεγονός ότι μεταξύ των ονομάτων των υπό απόλυση καθηγητών αναφέρεται και το δικό μου -και αυτό δεν το θεωρώ διόλου περίεργο- μου παρέχει το δικαίωμα και μου επιβάλλει το καθήκον να σας καταστήσω, σήμερα που βρίσκομαι ακόμη κοντά σας, κοινωνούς ορισμένων σκέψεών μου που ίσως δεν θα μπορώ να σας τις πω αύριο [...]
Θα μιλήσω χωρίς περιστροφές για την ηθικοπολιτική πλευρά του ζητήματος. Κάτω από τις συνθήκες που ζούμε η σιωπή δεν είναι "χρυσός"~ είναι "λίβανος και σμύρνα". Διότι η σιωπή μπορεί να ερμηνευθεί σαν αποδοχή ή συναίνεση: "ο σιωπών δοκεί συναινείν", qui tacet consentire videtur (=όποιος σιωπά φαίνεται ότι συναινεί), κατά το ρωμαϊκό δίκαιο. Δεν έχω λοιπόν το δικαίωμα να σιωπήσω, αφού σωπαίνοντας θα εμφανιζόμουν ως αποδεχόμενος ή ανεχόμενος τα όσα γίνονται. Υπάρχουν στη ζωή, την ατομική και την κοινωνική, στιγμές που πρέπει κανείς να πει το μεγάλο "ναι" ή το μεγάλο "όχι".
Σε τέτοιες στιγμές, σαν τις τωρινές, το ουσιώδες είναι, πιστέψτε με, να προστατεύσει κανείς τον εαυτό του, όχι από τη δίωξη, αλλά από τον εξευτελισμό. Να περισώσει την αξιοπρέπειά του ως ανθρώπου, ως πολίτη, ως επιστήμονα. Και έτσι να περιφρουρήσει, επίσης, το κύρος της πανεπιστημιακής έδρας που έχει την τιμή να κατέχει, η οποία, ως έδρα της πολιτικής ελευθερίας, είναι φυσικό, εφόσον βρίσκεται στο ύψος της, να δέρνεται από τις πολιτικές καταιγίδες...
Φαίνεται ότι ήδη έφτασε η ώρα να εφαρμοσθούν οι υποθήκες που έχουν εξαγγελθεί. Σε ό,τι με αφορά, το ξαναδηλώνω: όσο θα μπορώ να διδάσκω το μάθημα του Συνταγματικού Δικαίου, θα το διδάσκω σαν μάθημα της πολιτικής ελευθερίας. Αν δε το αποψινό μου μάθημα συμβεί να είναι το τελευταίο, θα ήθελα να σας παρακαλέσω να κρατήσετε από τη διδασκαλία μου την ουσία της: τη σημασία της πολιτικής ελευθερίας, ως ιστορικής κατακτήσεως για την παραπέρα εξέλιξη του κοινωνικού βίου και ως προϋποθέσεως για τη γενικότερη απελευθέρωση και καταξίωση του ανθρώπου. Και επειδή θεωρία και πράξη είναι αλληλένδετες, το ουσιώδες είναι να μείνει κανείς ελεύθερος, όρθιος και αλύγιστος απέναντι στους καταναγκαστικούς και ιδεολογικούς μηχανισμούς των κρατούντων.


* Μην επιτρέψετε να σας εξανδραποδίσουν.
* Διατηρήστε, μέσα στους ζοφερούς και άρρωστους καιρούς, άγρυπνη και ανυπόταχτη τη σκέψη σας,
* περιφρουρήστε την άγια υγεία και ρωμαλεότητα της ψυχής σας,
* κρατήστε στητό και αγέρωχο το ωραίο ανάστημά σας.


Και αν η Εξουσία, που την συμφέρει να έχει παθητικούς και πολιτικά αδιάφορους υπηκόους, σας πει ότι, έτσι κάνοντας, δεν είστε φρόνιμοι και νομοταγείς πολίτες, αποδείξτε της ότι καλός πολίτης είναι μόνον ο ελεύθερος πολίτης, ο συνειδητός, ενεργός και υπεύθυνος πολίτης. Και θυμίστε της ότι ο Περικλής είχε πει στον "Επιτάφιο": όποιος αδιαφορεί για τα πολιτικά πράγματα του τόπου του είναι, όχι φιλήσυχος, αλλ' άχρηστος, "αχρείος" πολίτης.

Και μη ξεχνάτε, στις σημερινές δύσκολες για την Πατρίδα μας και το Λαό μας περιστάσεις, τα λόγια του ποιητή - και θέλω μ' αυτά να σας αποχαιρετήσω:

"Όσοι το χάλκεον χέρι
βαρύ του φόβου αισθάνονται,
ζυγόν δουλείας ας έχωσι~
θέλει αρετήν και τόλμην
η Ελευθερία".

e-parembasis
16:22 | 0 σχόλια | Read More

Ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΚΡΥΒΕΤΑΙ Ή ΕΜΕΙΣ;

Written By Ανώνυμος on 3 Φεβ 2011 | 22:45

Του Χρήστου Μιχαηλίδη

Πολλοί λένε: «Μα πού είναι, επιτέλους, ο πνευματικός κόσμος της Ελλάδος; Γιατί σιωπά; Γιατί δεν βγαίνει έξω, δημόσια, να εκφράσει έναν λόγο, να βάλει τα πράγματα στη θέση τους, να δώσει ελπίδα και προοπτική στον λαό, ιδίως αυτές τις δύσκολες εποχές που περνά»;
Αυτή η «εύκολη παραπομπή», συνοδευόμενη μάλιστα από ισχυρή δόση «λαϊκίστικης απορίας», μα και ασύλληπτης άγνοιας πραγμάτων, έφτασε σε σημείο να με εκνευρίζει πάρα πολύ –παλιότερα, μάλιστα, ήμουν και εγώ, σε όχι λίγα δημοσιογραφικά μου κείμενα, φορέας της απερίσκεπτης, πεζής και πολύ επιφανειακής κριτικής.
Ώσπου μου άνοιξε τα μάτια ο Τάκης Βαρβιτσιώτης, ο σπουδαίος, εκ Θεσσαλονίκης ποιητής μας, που έφυγε από τον κόσμο τούτον ξημερώματα της 1ης μέρας του Φλεβάρη. Διαβάζοντας τα ποιήματά του, και επιστρέφοντας, μέσω αυτών, και σε έργα άλλων σπουδαίων, δικών μας ανθρώπων των γραμμάτων, παλαιών και νέων, κατάλαβα ότι απών από τη ζωή μας δεν είναι ο πνευματικός κόσμος, αλλά εμείς, οι καθημερινοί άνθρωποι, που δεν διαβάζουμε τα έργα τους.
Τα έχουν πει όλα. Ακόμα και μέσω της ποιητικής, φιλοσοφικής ή και φιλολογικής σιωπής του. «Δεν βλέπω πια τίποτα», έγραφε ο Τάκης Βαρβιτσιώτης στη συλλογή του «Όμως το χιόνι πάντα μένει», αλλά όσο το διαβάζεις, τόσο αισθάνεσαι ότι τα βλέπει όλα. Εκείνα που συνέβησαν, γιατί συνέβησαν, και πώς δεν θα ξανασυμβούν.
Εμείς δεν ακούμε. Εμείς δεν διαβάζουμε. Εμείς ζούμε σε ένα «περίεργο σκοτάδι», φωνάζοντας από μέσα, προς τρίτους «ανοίξτε το φως». Το φως υπάρχει. Ειναι εκεί. Οι πνευματικοί μας άνθρωποι, εν ζωή ή όχι, δεν έπαψαν ποτέ να το τροφοδοτούν –η γλώσσα μας, άλλωστε, «η τελειότερη στον κόσμο, η σοφότερη κατά τον Κοραή, η πλαστικότερη και ωραιότερη κατά τον Σολωμό, η γλυκύτερη του κόσμου καί άξια να ομιλείται από τους θεούς, κατά τον Κικέρωνα», όπως έγραφε ο Τ. Βαρβιτσιώτης στο βιβλίο του «Ο διάπλους του καθρέφτη» (Αρμός, 2006), έχει «χίλιους τρόπους» για να περιγράφει και να ερμηνεύει, όχι μόνο αυτά που γίνονται και βλέπουμε, αλλά κυρίως όσα δεν γίνονται, και δεν μπορούμε να δούμε.
Ο «πνευματικός κόσμος», την «απουσία» του οποίου επικαλούμαστε όλοι εμείς, οι πρόχειροι, είναι, εκτός από τους μεγάλους ποιητές μας, όλοι οι παλιοί και σύγχρονοι φιλόσοφοι, όλοι οι παλιοί και σύγχρονοι λογοτέχνες, όλοι οι παλιοί και σύγχρονοι σκεπτόμενοι άνθρωποι.
Είναι εσαεί παρόντες, μέσω των έργων τους, που όμως εμείς, οι εύκολοι και πρόχειροι κριτές, έχουμε απωθήσει από τη ζωή μας, και έχουμε αντικαταστήσει με ατάκες και με έναν ολόκληρο πακτωλό πληροφοριών. Πολλές πληροφορίες. Ελάχιστες γνώσεις.
Δεν έχουν αποτραβηχτεί από τη ζωή οι πνευματικοί μας άνθρωποι. Εμείς έχουμε ξωκείλει. Ένας λαός που σε κάθε ευκαιρία υπερηφανεύεται ότι είναι «πολιτικό ζώον», και όμως η ενημέρωσή του βασίζεται κυρίως στην εικόνα και στη πληροφορία, και ελάχιστα στην ανάγνωση και στην κριτική σκέψη.
«Α, ρε και να ζούσαν ο Χατζιδάκις και ο Τσαρούχης», μου έλεγε προχθές ένας φίλος. «Θα έβγαιναν στα κανάλια και θα έκλειναν τα στόματα όσων φλυαρούν και ασχημονούν».
Δεν νομίζω. Έχοντας γνωρίσει καλά τον πρώτο, είμαι σχεδόν σίγουρος ότι σήμερα, εάν ήταν κοντά μας, θα προτιμούσε και αυτός τη δημιουργική του σιωπή. Άλλωστε, και όταν έβγαινε μπροστά και φώναζε, πόσοι από μας δεν τον λοιδορούσαμε, και δεν κάναμε ό,τι μπορούσαμε για να τον φιμώσουμε; Ξεχάσαμε, αλήθεια, την … αλήστου μνήμης αλητεία της «Αυριανής», και των τότε μουτζαχεντίν του κινήματος του «Αυριανισμού»;
Αναπολούμε, λοιπόν, το έργο του Χατζιδάκι και του Θεοδωράκη, αλλά εάν δείτε πόσοι ραδιοφωνικοί σταθμοί σήμερα παίζουν τη μουσική τους, θα δείτε ποιοί είναι οι πραγματικοί απόντες.
Ο Ελύτης, ο Σεφέρης, ο Ρίτσος, ο Βάρναλης, ο Σικελιανός, ο Αναγνωστάκης, ο Βαρβιτσιώτης, ο Βρεττάκος,…, όλοι αυτοί, για να αναφέρω μερικούς μόνο που «έφυγαν», δεν σωπασαν ποτέ. Εμείς είμαστε οι μουγγοί. Οι απ’ έξω.
Φωνάζουμε για τον πνευματικό κόσμο «που κρυφτηκε», και τα έργα τους, στα βιβλιοπωλεία, που έχουν όλες τα απαντήσεις, αγοράζονται από λίγους. Ταυτόχρονα, τα λογοτεχνικά σκουπίδια που καταναλώνουμε είναι απίστευτα. Πουλάνε πολύ, αλλά αντέχουν λίγο. Το ίδιο και στη μουσική. Τα σκυλάδικα φτάνουν εύκολα στο «νούμερο 1″. Μένουν εκεί 2-3 εβδομάδες, καταρακυλάνε στις κατώτερες θέσεις της λίστας, και μετά εξαφανίζονται εσαεί. Η καλή μουσική, πουλάει πάντα. Σιγα-σιγά, λίγο-λίγο, αλλά έχει αντοχή στον χρόνο.
Λέω, λοιπόν, και πάλι. Δεν είναι απών ο πνευματικός κόσμος, ούτε λείπουν τα μεγάλα έργα του. Απόντες είμαστε εμείς που επικαλούμαστε την «απουσία» του, και αγοράζουμε τα μικρά και εύπεπτα…


22:45 | 0 σχόλια | Read More

Ο ξυλοκόπος

Written By Μωβ Ηλιαχτίδα on 27 Ιαν 2011 | 22:27


Μια μέρα ένας ξυλοκόπος εκεί που πελεκούσε ένα κορμό δίπλα σ' ένα ποτάμι, του φεύγει το τσεκούρι και πέφτει μέσα στο θολό νερό.

Μεγάλη η ζημιά και τον είχαν πάρει σχεδόν τα κλάματα , όταν εμφανίζεται ο Κύριος και τον ρωτάει:
-Γιατί κλαις;

Ο ξυλοκόπος του λέει για το τσεκούρι, ο Κύριος βυθίζεται στο ποτάμι και, όταν ξαναεμφανίζεται, κρατάει ένα χρυσό τσεκούρι:
- Αυτό είναι το τσεκούρι σου; τον ρωτάει..

Ο ξυλοκόπος απαντάει:
- Όχι!
............................

Ο Κύριος ξαναβυθίζεται και εμφανίζεται με ένα ασημένιο τσεκούρι: - Αυτό είναι το τσεκούρι σου; ρωτάει.
- Όχι!

Τρίτη βουτιά ο Κύριος και βγαίνει με ένα σιδερένιο τσεκούρι:
- Μήπως, αυτό είναι το τσεκούρι σου;
- Ναι!

Ο Κύριος χάρηκε για την τιμιότητα του ξυλοκόπου και του χάρισε ΚΑΙ τα άλλα δυο πολύτιμα τσεκούρια.
Ο ξυλοκόπος γύρισε σπίτι του πανευτυχής

............. Μετά από καιρό, καθώς έκαναν βόλτα με τη γυναίκα του άκρη - άκρη στο ποτάμι, τρώει αυτή μια γλίστρα και παρ' την μέσα. Ο ξυλοκόπος, που δεν ήξερε μπάνιο, το 'ριξε στο κλάμα , οπότε να σου πάλι ο Κύριος:
- Γιατί κλαις;

- Κύριε, η γυναίκα μου έπεσε μέσα στο ποτάμι!

Ο Κύριος ρίχνει μια βουτιά και βγαίνει με την Κλώντια Σίφερ:
- Αυτή είναι η γυναίκα σου;

- Ναι! φώναξε ο ξυλοκόπος.

Ο Κύριος έγινε έξαλλος:
- Τι λες, ρε ψεύτη του κερατά!

- Συγχώρεσέ με, Κύριε... πρόκειται για παρανόηση... Αν έλεγα "όχι" στην Κλώντια Σίφερ, μετά θα μου έβγαζες τη Σάρον Στόουν... και αν έλεγα "όχι" και σ' αυτήν, μετά θα μου έβγαζες τη γυναίκα μου.... εγώ θα Ελεγα ναι... και θα μου τις έδινες και τις τρεις... αλλά, Κύριε, εγώ είμαι ένας φτωχός ξυλοκόπος, πώς να τις συντηρώ ΤΡΕΙΣ γυναίκες;..... γι' αυτό είπα "ναι"!

Το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας είναι ότι:
όποτε ένας άντρας λέει ψέματα, το κάνει για κάποιο αξιοπρεπή και συνετό λόγo...


22:27 | 0 σχόλια | Read More